مالیخولیای عشق

 

هنگامیکه کسی فرد دیگری را مورد تمجید و ستایش قرار می دهد اگر این امر پدیده ای عمداً و آگاهانه از روی فریبکاری نباشد باز هم یک فریب غریزی و ناخودآگاه در میان است که راز عشق می باشد. هر کسی هر نیکی و زیبائی و عظمتی را که در دیگری می بیند در واقع خودش را دیده است. این امر شامل حال هر زشتی و بدی هم می شود. عشق در یک کلام چیزی جز نیک بینی در دیگران نیست. نیکی خود را به دیگری نسبت می دهد و دیگری بطرزی جادوئی تحت تأثیر این تلقین قرارمی گیرد و برای مدتی براساس آن نیکی به فعل می آید تا آنجا که آن نیکی به قلمرو امتحان می رسد و در این امتحان است که معشوق بناگاه هویت زشت خود را عیان می کند و آن نیکی عین بدی از آب درمی آید. عشق یعنی زشتی و صفات منفی دیگری را نیک دیدن. عاشق کسی است که نیکی خود را به دیگران می بخشد و بدی او را می گیرد و اینست راز مالیخولیائی رابطه عاشق و معشوق ولی آنگاه که محک امتحان پیش می آید. هرکسی خودش می شود و فریب واقعه آشکار می گردد و نفرت رخ می نماید. ریاکاری معشوق عموماً امری غریزی است. او همان می نماید که عاشق می خواهد ولی در عرصه امتحان عملی و سرنوشت ساز کاری از نمایش برنمی آید. عشق در نیمه اول یک تئاتر محض است منتهی تئاتری که هر کسی نقش خودش را باور کرده است. عشق همان ارادۀ ذاتی انسان به پرستیدن و پرستیده شدن است و تمرینی زمینی و مادی برای خداشناسی و خداپرستی می باشد همانطور که انسان خداپرست بایستی خدا را بعنوان کسی که نیست تمام هستی خود سازد. همانطور که انسان بایستی نیستی را مظهر هستی سازد و آنچه را که مطلقاً به حس و فکر و لمس نمی آید تنها موجود واقعی و کامل سازد و بپرستد، تجربه عشق زمینی مقدمه ای به خداپرستی و وجود شناسی است. لذا واقعه عشق٬ انسان را به غایت از خودبیگانگی تا سرحدّ مالیخولیا می رساند و شکست و خیانت در عشق هم موجب به خود – آئی عاشق و معشوق می شود و این سرآغاز واقع نگری و باور به بطالت دنیا و علائق مادی می باشد و رویکرد به عالم غیب و شناخت و پرستش خداوند. حضور روح پروردگار در انسان علت عشق و پرستش در انسان است و او را در خود بیقرار و از خود بیگانه می سازد که عشق به مثابه غایت این گریز از خویشتن و پناه بردن به غیر است که در این غیر تا مورد بیوفائی و خیانت واقع نشود به خود باز نمی گردد و با روح الهی خود همنشین نمی شود تا خدا را در خود جستجو کند و معشوق را در خود بشناسد. پس عشق زمینه اصلی و امر واجبی در خداشناسی و خودشناسی است. اینست که عرفان همواره با عشق قرین بوده است. انسان تا عاشق نشود و در عشق شکست و ناکام نگردد و به خود باز نیاید اهل معرفت و خداشناسی نمی شود. عشق لایق کسی است که خودش باشد یعنی عشق به خدا و یا اولیای او و عارفان واصل. پس عشق امری واجب است و واجب تر از آن شکست در عشق است و واجب تر از آن پناه نبردن به معشوق های دیگر است و بلکه به جستجوی عارف و امامی برآمدن است تا راه بازگشت به خویشتن خویش را نشانت دهد و خدایت را در تو به تو معرفی کند.
دائرةالمعارف عرفانی جلد ۴ ص ۲۳۷

آدم و حوا, آخرالزمان, اشراق, امامت, انسان کامل, امام زمان, ایدز, برزخ, بهشت, تناسخ, جهنم, حافظ, حلاج, حکمت, حکومت اسلامی, خداشناسی, خودکشی, دجال, دکتر علی شریعتی, زرتشت, شفاعت, صادق هدایت, طب اسلامی, ظهور امام زمان, عرفان, عرفان اسلامی, عرفان حلقه, علائم ظهور, عذاب, غیبت, فلسفه, فلسفه نماز, قیامت, کرامت, متافیزیک, معراج, مولانا, مولوی, مهدی موعود, نجات, ابرانسان، ابن عربی، ادگار آلن پو، اسرار صلوة، اسلام شناسی، اگزیستانسیالیزم، امام شناسی، اوشو، بوبر، پدیده شناسی، تأویل قرآن، تشیع، تئوسوفی، حقیقت محمدی، حکمت الاشراق، خاتمیت، خلق جدید، خودشناسی، رجعت حسینی، روزبهان بقلی، زایش عرفانی، سیر و سلوک عرفانی، شناخت شناسی، شیطان شناسی، علم توحید، عشق عرفانی، عرفان درمانی، علی شناسی، عرفان شیعی، فاطمه شناسی، فلسفه ازدواج و زناشوئی، فلسفه بیماری، فلسفه عشق، فلسفه سینما، فلسفه دین، فلسفه زندگی،  فلسفه طلاق، فلسفه ظهور، فلسفه گناه، فلسفه مرگ، فلسفه ملاصدرا، فمینیزم، کریشنامورتی، لقاءالله، ماورای طبیعت، معرفت نفس، منجی موعود، منجی آخرالزمان، ناجی موعود، ناجی آخرالزمان، نیچه، ولایت وجودی، وحدت وجود، وجه الله،  یاسپرس، هرمنوتیک  هایدگر

Edgar Alan Poe, Presence & immortality, The Principle of Principles, Dynamism of Faith, Martin Heidegger, The End of Philosophy, Philosophy of Time, What Is the Truth, Tragedy is Not Enough, Karl Jaspers, Epistemology, Dark Side of the Moon, The Agony of God, Theosophical paradoxes, The Ultra Man, The Myth of Post-modernism, Natural Theology, The Secret of Word, The One, Universal Philosophy of Religion, Melancholy of medicine, Theosophy Therapy, Theosophical Theology, The Basic Theosophical self-knowledge, The right of being, The Secret of Secrets, Phenomenology of mind, The Complete Man, Shialogy, Philosophy of Revolution, Quranic Phenomenology, Philosophy of Adam & Eve, Theosophical Journals, Elightening Wisdom, Logology, Theosophy of Apocalypse, Persian Quran, Theosophical phenomenolgy, Truthful Worship, Dialectic of Bing & None, The life of My Soul, The Terminal of Wisdom, Gods Eye, Theosophy of love, Theosophy of Ear, Eye, Tongue, Theosophical Rights, Phenomenology of Human Identity, Theosophical Movement, Phenomenology of Sin, Phenomenology of Oneness, Metaphysic of life, Eye Witness, Critic of Absolute Mind, Principles of Theosophical Ontology, Dazgareh Illuminations, The Great Revealed Secrets, The dawn worship, The Names of God, Practical Oneness, Theosophy of None, Thus speasks magus master, Basic Theosophical Sociology, Theosophical Recreation, Theosofical Ethics, Theosophy of History, Quranic metaphysic, The great armor worship, PRINCIPLE OF PUER LOVE, The testament of Ali, The testament of mahdi, The secrets of human reversality, Eternal Now, The word of allah, Resurrection, Womanly self-knowledg, Divine of wisdom, Secret of faith, The pen of god ,Quranic epistemology, Emamieh ontology, Principles of practical Theosophy, Secret of the time, Quranic Theosophy, Principles of quranic wisdom, Dialecticology, Quranic Dialectics, My metaphysical autobiography, The absolute mereiful seience, The apocalypse of family, Earthy paradise, The concept of conception, Principles of truth, Divinity of man

خداشناسی, خودشناسی, عرفان, معرفت نفس