* ای فرزند آدم و حوا!

نبودی، بودت بخشیدم. مرده بودی زنده ات کردم. زشت بودی از صورت خود جمالت دادم. درمانده بودی از روح خود پروازت نمودم. تنھا بودی یاریت نمودم. گم بودی پیدایت نمودم. نمی دیدی دیدارت کردم. محتاج بودی بی نیازت ساختم. بیخود بودی خودت شدم. آیا ھنوز ھم مرا به یاد نمی آوری؟
کتاب جانشین خدا ص ۴۹، استاد علی اکبر خانجانی

پندی از استاد, یادھای صادقانه