* ای فرزند آدم و حوا!

بنگر بخویشتن که در ھمه حال راضی ھستی. پس چرا به دروغ گلایه میکنی ای منکر؟!
این منم که در تو راضی ام حال آنکه تو تظاھر به شکوه می کنی و دروغ می گوئی. دروغ میگوئی تا مرا انکار کنی. تو بمن تھمت میزنی و من ھم از تو بسیار می گذرم ولی به ناگاه تو را به یکی از تهمت هایت مبتلا می کنم و آنگاه که دیگر کسی تو را باور نمی کند در حالیکه راست میگوئی. و این منم که تو را باور نمی کنم پس با من سخن بگو تا باورم کنی.
کتاب جانشین خدا ص ۱۰، استاد علی اکبر خانجانی

پندی از استاد, تهمت و دروغ