* ای فرزند آدم و حوا!

ھرگز از من مگریز که رحمت و عفو مرا پایان و ّحدی نیست و ھرگز از قھر و عذابھایم مأیوس مشو و ھرگز مپندار که تو را نجاتی نیست و ھرگز مپندار که تو را جبرانی نیست. اگر خالصانه و جداً به رحمت من متوسل شوی چنان کنم که ھر جرم و جنایتی که مرتکب شده ای تبدیل به حق و عزتی شود و ھر مکر و فسادی که نموده ای تبدیل به صدق و محبتی شود و ھر عذاب و خواری و دردی که کشیده ای به دریائی از نور و معرفت و طھارت نفس تو بدل می کنم. و ھمه اینھا برای من به کمتر از نظری امکان پذیر است. پس از من مأیوس مباش و تا دیر نشده به من آ.
کتاب جانشین خدا ص ۵۳، استاد علی اکبر خانجانی

پندی از استاد, رحمت و عفو, یاس و ناتوانی