شیطان شناسی

از آنجائی که امام یا پیر طریقت که خود حامل روحی از جانب پروردگار است مظهر رحمت و کرم و شفاعت و سخاوت است مریدان و مؤمنان را در نور محبتش غره می سازد و از آنجائی که این نومؤمنان به معرفت و عصمت ذاتی نرسیده اند بسرعت به این رحمت و کرم امام متکبر و مغرور می شوند(قرآن کریم) و همین اساس تنفیس و کفر ابلیسی است و قلمرو مشتبه شدن امر و مالیخولیا و همذات پنداری و احساس وجودی کاذب قبل از آنکه به ذات این وجود رسیده باشند که تنها علاج این کفر ابلیسی و امر مشتبه یک فرد سّوم بنام دوسِت دوست است که همچون خود آنهاست و هر که این دوست دوست را انکار کند کفرش حتمی است یعنی هر که بگوید خدا کافیست و یا خود امام کافیست قافیه را باخته است همچون همه صحابه رسول اکرم که علی را انکار کردند و پس از اندک مدتی به خود رسول خیانت

کردند. و نیز همه مریدانی که پس از پیامبر در اطراف علی به انکار و عداوت با سلمان پرداختند بزودی به جرگه خوارج پیوستند و کمر به قتل علی بستند. پس در امر ولایت و هدایت موضوعی سرنوشت سازتر از دوست دوست نیست که از مؤمنان یک جامعه ایمانی- عرفانی می سازد در غیر اینصورت هر یک از مؤمنان به تنهائی در شبکه های اقتصادی- سیاسی طاغوت و فرهنگ وسواس ناس و خناس گم و گور می شوند همانطور که در صدر اسلام شاهد بودیم که چگونه شیعیان با وجود امامان حی بازیچه خلفای جور شدند و تکه پاره گشتند و حتی بسیاری از امامان با دسیسه این خلفای طاغوتی و بدست شیعیان کشته شدند. این بدان دلیل بود که شیعیان هر کدام به تنهائی کوس انالحق می زدند و مطلقاً تاب تحمل همدیگر را نداشتند که جریان غالیه گری که هولناکترین فتنه بر علیه امامت بود از میان همین شیعیان شیطان صفت پدید آمد که در حقیقت خودشان را خدا می دانستند به بهانه خدا خواندن شخص امام.
کتاب شیطان شناسی ص ۳۰
https://t.me/khanjanyaliakbar
www.khanjany.com