در قرآن کریم در ماجرای راز دل کردن دو بهشتی و از سوی دیگر در راز دل گفتن دو جهنمی متوجه می شویم که هیچکس به تنهائی به هیچ جائی نمیرود و هیچ حرکت و رشدی ندارد و هیچ خلق جدیدی را درک و تجربه نمی کند نه رحمانی و نه ظلمانی! هر کسی به همراهی و دوستی با یک انسان دیگر است که به بهشت یا دوزخ می رسد دوستی با انسانی مؤمن و صدیق یا انسانی کذاب و کافر! و این راز دوست دوست است. پس آدمی در تنهائی و انزوایش فقط در غرایز حیوانیش می گندد! و علی(ع) قاعده ای را تعلیم می دهد ک براستی هدایتبخش است: “کسی که در نزد تو چاپلوسی می کند و تعریف و تمجیدت می گوید دشمن توست. دوست تو کسی است که در تنهائی عیب هایت را به تو هدیه می کند!” این دومی همان دوست دوست است که فقط تشنگان حقیقت تاب تحمل این دوستی را دارند که تنفیس و غرور و دروغها را به آدمی گوشزد می کند و انسان را در شناخت شیطان نفس و نجواهای شیطانی و شیطان زدائی یاری میدهد. ولی اگر این روابط عاطفی و راز دل کردن جمعی، فاسقانه و مشرکانه باشد آن جمع را با شیطان محشور میسازد و شیطان همواره همراهشان خواهد بود که این امر در سوره مجادله هشدار شده است. حال اگر این نوع اجتماعات عاطفی- فاسقانه در قلمرو شیطان آریل مثل تلفن همراه و اینترنت باشد به شیطانپرستی آشکار می رسد درست مثل آنچه که بر سر عرفان حلقه آمد که عرفان اینترنتی بود!
کتاب شیطان شناسی ص ۳۲
https://t.me/khanjanyaliakbar
www.khanjany.com